Leaving Inner Space

Depressed ako..

Eh ano naman ngaun sau?

Do you care ba?

Who cares nga ba?

Baka nga carebears di rin mag-care sa ken eh..

Pano nga bang mamuhay ng normal

ang isang taong katulad ko na nagnanais ng takasan ng ulirat?

Paano nga ba magbabalik ang dating masayang halakhak

at matamis na ngiti kung sa bawat pagpikit ng mata, taimtim na nananalangin na sana,

hini na muling bumukas pa ang mga mata?

sbe ng ugok na "boyfriend" ng kababata ko't matalik na kaibigan,

miserable daw ako..

bitch pa nga daw ako eh..

at eto pa, pangit daw ako!

Hinayupak na un! Kala mo naman kaguwapuhan siya!

Eh mukha naman siyang alipunga noh!

Siya ang pinakamagandang ehemplo ng taong ipinanganak na mukhang paa..

Hay! Tingin ko mas miserable ang "kaibigan" ko kse kaya niyang sikmurain ang kchakahan at kawalngyaan ng alipungang yun!

Pasensya na, friend! Dito ko na lang ibubuhos ang inis ko..

Nakiusap ka kse sken, di ba?

Pwes, pinagbigyan kita..

Pero sana, sana lang...ako na lang ang mali sa ating dalawa..

Siguro nga miserable na nga talaga ako gaya ng sbe ng taong alipunga

Kse di ko na kayang tanawin ang hinaharap

Pakiramdam ko kse, bago ako mawala sa kalendaryo,

mahihiga na ako sa kabaong kong kulay orange

Wala na nga akong pakialam kung sino pa ang maging presidente ng Pilipinas sa susunod na eleksyon eh..

Kse naman feeling ko, nde na ako maapektuhan nun..

Kaya ba niyang gumawa ng ordinansa para sa mga kaluluwa?

Hay! Eto na naman ang ugok kong utak..

Kung ano-ano na naman ang iniisip..

Mahirap talagang mabyuda ng hindi pa ikinakasal..

Lalo pa't sa bawat patak ng luha at lamlam ng matang nakikita mo sa pamilya ng mahal mo,

Ay parang isang libong saksak sa puso mo

Dahil hindi pa rin mawala sa isip mo

na ikaw ang may kasalanan kaya siya namaalam ng maaga sa mundong ito..

Paano ka nga naman mamumuhay ng normal kung gayon?